Szkło laboratoryjne odgrywa kluczową rolę w różnych dziedzinach nauki, w tym w chemii, biologii czy medycynie. Wybór odpowiedniego rodzaju szkła zależy od specyficznych wymagań dotyczących wytrzymałości na temperaturę, odporności chemicznej czy zdolności do formowania. W tym wpisie przyjrzymy się najczęściej stosowanym typom szkła, takim jak szkło borokrzemowe, szkło neutralne oraz sodowo-wapniowe, omawiając ich właściwości fizyczne i chemiczne oraz zastosowanie w laboratoriach. Poznanie tych różnic pozwala na świadome dobieranie materiałów do konkretnych zadań badawczych.

Szkło laboratoryjne  wytwarzane jest  z różnych specjalnych rodzajów szkła wysokiej jakości, dostosowanych do różnych wymagań poszczególnych produktów. Ogólne charakterystyki oraz główne właściwości fizyczne i chemiczne tych szkieł opisano poniżej:

W ostatnim artykule opisaliśmy główne właściwości fizyczne szkła laboratoryjnego. Dziś przyjrzymy się właściwościom chemicznym szkła laboratoryjnego. Do kluczowych właściwości chemicznych szkła laboratoryjnego zaliczamy: liniowy współczynnik rozszerzalności cieplnej (Lineal Coefficient of Thermal Expansion), odporność na kwasy (Acid Resistance), odporność na zasady (Alkali Resistance), odporność na szok termiczny (Thermal Shock Resistance).

W laboratoriach chemicznych, biologicznych i medycznych precyzja, trwałość i bezpieczeństwo to priorytety. Niezastąpionym narzędziem, które spełnia te wymagania, jest szklana butelka laboratoryjna BORO 3.3 z gwintem GL45. Dlaczego jest tak popularna i dlaczego warto ją wybrać? W tym artykule omówimy jej główne cechy, zalety oraz zastosowania.